اپنبایت چیست؟
در یک بایت طبیعی، هنگام بسته شدن دهان، دندانهای جلوی بالا کمی روی دندانهای جلوی پایین قرار میگیرند. در اپنبایت، بین دندانهای جلو فاصله‌ای عمودی باقی می‌ماند. این وضعیت ممکن است گاز زدن غذاهایی مانند ساندویچ یا ماکارونی را با دندانهای جلو دشوار کند و بر تلفظ صداهایی مانند «س» و «ز» اثر بگذارد.
علل
- مکیدن انگشت و پستانک: اگر این عادت‌ها در دوران رویش دندانهای دائمی ادامه پیدا کنند، ممکن است مانع رویش کامل دندانهای جلو شوند.
- فشار زبان (Tongue thrust): فشار دادن زبان بین دندانهای جلو هنگام بلع و صحبت کردن
- تنفس دهانی: به دلیل گرفتگی بینی یا بزرگی لوزه‌ها و آدنوئید
- علل اسکلتی: رشد عمودی بیش از حد فک‌ها
- مشکلات مفصل فک: به‌ندرت، تغییراتی که منشأ آن مفصل گیجگاهی‌فکی است
درمان در کودکان
اپنبایت در کودکان اغلب با عادت‌ها مرتبط است و برخی موارد پس از ترک عادت خودبه‌خود اصلاح میشوند. در صورت نیاز میتوان از دستگاه‌های ترک عادت، گشادسازی کام و تمرین‌های زبان استفاده کرد. اگر کودک از راه دهان نفس می‌کشد، ارزیابی توسط متخصص گوش، حلق و بینی اهمیت دارد.
درمان در بزرگسالان
الاینر شفاف
در اپن‌بایت‌هایی که منشأ دندانی دارند، میتوان با الاینر شفاف دندانهای جلو را به‌طور کنترل‌شده پایین آورد و دندانهای عقب را کمی به داخل استخوان فرو برد (اینتروژن). ضخامت الاینر روی دندانهای عقب نیز میتواند به این حرکت کمک کند.
براکت و مینیاسکرو
در موارد شدیدتر میتوان از براکت و در صورت لزوم از مینی‌اسکروهای موقت برای اینتروژن دندانهای عقب استفاده کرد.
جراحی ارتوگناتیک
در اپنبایت اسکلتی شدید، ممکن است لازم باشد ارتودنسی و جراحی فک با هم برنامه‌ریزی شوند. برای جزئیات بیشتر، صفحه مشکلات اسکلتی فک را ببینید.
پایداری در درازمدت
اپنبایت تمایل به بازگشت دارد، به‌ویژه اگر فشار زبان ادامه پیدا کند. به همین دلیل پیگیری عادتهای زبان پس از درمان و استفاده منظم از نگهدارنده (ریتینر) اهمیت دارد؛ در صورت لزوم ممکن است تمرین‌هایی برای وضعیت قرارگیری زبان توصیه شود.
