ایمپلنت دندان چیست؟
ایمپلنت یک ریشه مصنوعی پیچ‌مانند، معمولاً از جنس تیتانیوم یا زیرکونیا، است که در محل دندان از دست رفته در استخوان فک قرار داده می‌شود. پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان (اسئواینتگریشن)، روکشی شبیه دندان روی آن ساخته می‌شود. یکی از ویژگی‌هایی که ایمپلنت را از بریج متمایز می‌کند این است که نیازی به تراشیدن دندانهای مجاور ندارد.
چه کسانی میتوانند ایمپلنت داشته باشند؟
- افرادی که یک یا چند دندان از دست داده‌اند و رشد فکشان کامل شده است
- افرادی که حجم استخوان کافی دارند یا می‌توان با پیوند استخوان آن را فراهم کرد
- افرادی که وضعیت سلامت عمومی‌شان اجازه انجام یک جراحی را می‌دهد
دیابت کنترل‌نشده، مصرف زیاد سیگار و برخی درمان‌های پزشکی میتوانند بر موفقیت ایمپلنت اثر بگذارند؛ این موارد در برنامهریزی در نظر گرفته میشوند.
چرا ممکن است پیش از ایمپلنت به ارتودنسی نیاز باشد؟
وقتی دندانی مدت طولانی از دست رفته باشد، دندانهای مجاور به سمت فضای خالی خم میشوند و ممکن است دندان فک مقابل به سمت آن بیش از حد رویش پیدا کند. در نتیجه ممکن است فضای کافی و با موقعیت درست برای ایمپلنت وجود نداشته باشد. با درمان ارتودنسی:
- می‌توان دندانهای خم‌شده را صاف کرد تا فضایی با پهنای مناسب برای ایمپلنت باز شود،
- می‌توان فاصله کافی بین ریشه‌ها برای قرار دادن ایمپلنت ایجاد کرد،
- می‌توان بایت را تنظیم کرد تا بار وارد بر روکش ایمپلنت متعادل شود.
در موارد مناسب، این حرکات را می‌توان با الاینر شفاف انجام داد؛ برای طبیعی ماندن ظاهر، می‌توان یک پرکننده هم‌رنگ دندان (پونتیک) در الاینر روی محل دندان از دست رفته قرار داد.
آیا ایمپلنت با درمان ارتودنسی حرکت می‌کند؟
خیر. از آنجا که ایمپلنت با استخوان جوش می‌خورد، نمی‌توان آن را مانند دندان طبیعی حرکت داد. بنابراین اگر درمان ارتودنسی لازم باشد، معمولاً ابتدا ارتودنسی انجام می‌شود و سپس ایمپلنت قرار داده می‌شود. اگر از قبل ایمپلنت وجود داشته باشد، طرح ارتودنسی بر اساس موقعیت آن تهیه می‌شود؛ در برخی موارد می‌توان از ایمپلنت به عنوان تکیه‌گاه ثابت برای حرکت دادن دندانهای دیگر نیز استفاده کرد.
دندانهای مادرزادی غایب در جوانان
به‌ویژه در جوانانی که دندانهای پیشین کناری بالا را بهطور مادرزادی ندارند، دو گزینه بررسی می‌شود: بستن فضا با ارتودنسی، یا باز نگه داشتن آن تا پایان رشد و قرار دادن ایمپلنت در آینده. از آنجا که ایمپلنت در فردی که هنوز در حال رشد است ممکن است در نهایت با دندانهای مجاور هم‌تراز نباشد، معمولاً پس از کامل شدن رشد فک برنامهریزی می‌شود. در این فاصله می‌توان فضا را با راه‌حل‌های موقت مانند پلاک یا بریج چسبی حفظ کرد.
مراقبت از ایمپلنتها
ایمپلنتها پوسیده نمی‌شوند، اما لثه و استخوان اطراف آن‌ها ممکن است دچار التهاب شوند (پری‌ایمپلنتیت). مانند دندانهای طبیعی، مسواک زدن منظم، تمیز کردن بین دندانها و معاینات دوره‌ای اهمیت دارد.