زمان رویش دندان‌ها از کودکی به کودک دیگر متفاوت است و تأخیرهای چندماهه معمولاً طبیعی‌اند. با این حال، فراتر رفتن از محدوده‌های مشخص یا تفاوت آشکار بین سمت راست و چپ ممکن است نیاز به ارزیابی داشته باشد.
دیر رویش دندان‌های شیری
در بیشتر نوزادان اولین دندان شیری بین ۶ تا ۱۰ ماهگی بیرون می‌آید. اگر تا ۱۲ ماهگی هیچ دندانی درنیامده باشد، این بیشتر یک ویژگی خانوادگی است؛ اما برای تأخیرهای بیش از ۱۵ تا ۱۸ ماه، ارزیابی توسط پزشک کودک و دندانپزشک توصیه می‌شود.
دیر رویش دندان‌های دائمی
دندان‌های دائمی معمولاً از حدود ۶ سالگی با دندان‌های پیشین پایین و اولین دندان‌های آسیای بزرگ شروع می‌شوند و تا ۱۲ تا ۱۳ سالگی ادامه می‌یابند. در موقعیت‌های زیر ارزیابی مفید است:
- بیرون نیامدن دندان دائمی بیش از ۶ ماه پس از افتادن دندان شیری
- بیرون آمدن دندان در یک سمت و بیرون نیامدن قرینه آن در سمت دیگر برای مدت طولانی
- باقی ماندن طولانی‌مدت دندان شیری در جای خود بدون لق شدن
- بیرون آمدن دندان دائمی پشت دندان شیری یا در جهتی دیگر
علت‌های احتمالی
- ویژگی‌های خانوادگی: ممکن است دندان‌های پدر و مادر نیز دیر درآمده باشد.
- کمبود فضا: اگر در فک جای کافی نباشد، دندان ممکن است به سختی بیرون بیاید.
- دندان نهفته: به‌ویژه دندان‌های نیش بالا تمایل به نهفته ماندن دارند.
- نبود مادرزادی دندان: ممکن است جوانه برخی دندان‌های دائمی هرگز تشکیل نشده باشد.
- دندان اضافه یا کیست: این‌ها می‌توانند مانع رویش شوند.
- از دست رفتن زودهنگام دندان شیری: ضخیم شدن لثه در آن ناحیه ممکن است رویش را به تأخیر بیندازد.
- برخی بیماری‌های عمومی و علت‌های هورمونی
چگونه تشخیص داده می‌شود؟
در معاینه، وضعیت رویش دندان‌ها بررسی می‌شود؛ در صورت نیاز با رادیوگرافی پانورامیک، جوانه‌ها، موقعیت و جهت رویش دندان‌های دائمی ارزیابی می‌شود. رادیوگرافی امکان می‌دهد دندان‌های غایب یا نهفته زود شناسایی شوند.
چرا برای ارتودنسی اهمیت دارد؟
وقتی دندان‌های نهفته یا دندان‌هایی که در مسیر نادرست می‌رویند زود شناسایی شوند، اقدامات ساده‌ای مانند ایجاد فضا یا کشیدن دندان شیری می‌تواند به رویش خودبه‌خودی دندان کمک کند. به همین دلیل نخستین معاینه ارتودنسی در حدود ۷ سالگی توصیه می‌شود. برای جزئیات، صفحه درمان ارتودنسی زودهنگام ما را ببینید.
