دندان‌های جلوآمده (دندان‌های پیشین بالا که به جلو متمایل شده یا بیرون زده‌اند) و دیپ‌بایت یا بایت عمیق (پوشاندن بیش از حد دندان‌های پایین توسط دندان‌های پیشین بالا) مشکلات ارتودنسی هستند که اغلب با هم دیده می‌شوند. هر دو ممکن است علاوه بر ظاهر، بر سلامت دهان نیز اثر بگذارند.
علت‌ها
مکیدن انگشت و استفاده طولانی از پستانک
وقتی این عادت‌ها پس از شروع رویش دندان‌های دائمی ادامه یابند، ممکن است دندان‌های پیشین بالا را به جلو هل دهند و به جلوآمدگی دندان‌ها و اپن‌بایت منجر شوند.
فشار زبان بر دندان‌ها
فشار دادن زبان به دندان‌های جلو هنگام بلع و صحبت (الگوی بلع غیرطبیعی) ممکن است بر موقعیت دندان‌ها اثر بگذارد.
عوامل ارثی و اسکلتی
فک پایینی که عقب قرار گرفته یا فک بالایی که جلو قرار گرفته، ممکن است ظاهر دندان‌های جلوآمده و دیپ‌بایت را ایجاد کند.
عادت لب پایین
وقتی لب پایین پشت دندان‌های پیشین بالا قرار می‌گیرد، ممکن است تمایل آن‌ها به جلو را بیشتر کند.
مشکلات احتمالی برای سلامت
- خطر شکستن دندان‌های جلوآمده در زمین خوردن و ضربه‌ها
- لب‌هایی که کاملاً بسته نمی‌شوند و خشکی دهان
- در دیپ‌بایت، برخورد دندان‌های پیشین پایین به کام و آسیب به لثه
- سایش دندان‌های جلو
- ناراحتی مفصل فک در برخی افراد
روش‌های درمان
- در کودکان: رشد را می‌توان با ترک عادت‌ها، دستگاه‌های فانکشنال و در صورت نیاز روش‌هایی مانند جلو آوردن فک پایین با الاینر شفاف هدایت کرد.
- الاینر شفاف: در جلوآمدگی با منشأ دندانی و دیپ‌بایت خفیف تا متوسط، موقعیت و زاویه دندان‌ها قابل اصلاح است.
- براکت: در مواردی که به اصلاح گسترده نیاز دارند ممکن است ترجیح داده شود.
- موارد اسکلتی در بزرگسالان: در ناهماهنگی آشکار فک‌ها، ارتودنسی و جراحی ارتوگناتیک را می‌توان با هم برنامه‌ریزی کرد.
برای جزئیات بیشتر، صفحات درمان دندان‌های جلوآمده و درمان دیپ‌بایت ما را ببینید.
کی باید ارزیابی شود؟
به‌ویژه در کودکان، به دلیل خطر آسیب‌دیدگی و امکان بهره‌گیری از رشد، بهتر است وقتی جلوآمدگی دندان‌ها دیده شد ارزیابی به تأخیر نیفتد. سن توصیه‌شده برای نخستین معاینه ارتودنسی حدود ۷ سالگی است.
