وقتی یک پوسیدگی بزرگ یا پرکردگی قدیمی باید جایگزین شود، بسته به اینکه چه مقدار از بافت سالم دندان باقی مانده است، گزینه‌های ترمیمی مختلفی در نظر گرفته می‌شوند. اینله و آنله ترمیم‌هایی اختصاصی هستند که در لابراتوار یا به روش دیجیتال ساخته می‌شوند و جایگاهی میان پرکردگی معمولی و روکش دارند.
تفاوت اینله و آنله
- اینله: ترمیمی که فضای میان کاسپ‌ها (برجستگی‌های) سطح جونده دندان را پر می‌کند.
- آنله: ترمیمی که بخش بزرگ‌تری از دندان، از جمله یک یا چند کاسپ را می‌پوشاند.
هدف هر دو حفظ هرچه بیشتر بافت دندان است.
چه زمانی در نظر گرفته می‌شوند؟
- دندان‌هایی که ضایعه آن‌ها برای پرکردگی معمولی بیش از حد بزرگ است، اما بافت سالم کافی دارند و به روکش نیاز ندارند
- جایگزینی پرکردگی‌های بزرگ و قدیمی
- تقویت دندان‌های عقب پس از درمان ریشه (عصب‌کشی) در موارد مناسب
- شکستگی کاسپ‌ها
مواد
- سرامیک (پرسلن)
- رزین کامپوزیت
- در برخی موارد آلیاژهای فلزی
اینله و آنله سرامیکی اغلب انتخاب می‌شوند، چون با رنگ دندان هماهنگ‌اند و در برابر سایش مقاوم‌اند.
چگونه انجام می‌شوند؟
- پوسیدگی یا پرکردگی قدیمی برداشته و دندان آماده می‌شود.
- قالب‌گیری یا اسکن دیجیتال داخل دهان انجام می‌شود.
- ترمیم در لابراتوار یا با سیستم‌های طراحی و تراش دیجیتال ساخته می‌شود؛ در صورت نیاز، در این فاصله پرکردگی موقت گذاشته می‌شود.
- پس از بررسی تطابق، بایت و رنگ، ترمیم به دندان چسبانده می‌شود.
مزایا
- بافت سالم دندان بیشتر حفظ می‌شود
- تطابق خوب لبه‌ها به دلیل ساخت اختصاصی
- دوام در دندان‌های عقب
- امکان انتخاب مواد زیبا و هم‌رنگ دندان
محدودیت‌ها
- ممکن است به جلسات بیشتری نسبت به پرکردگی معمولی نیاز داشته باشد.
- اگر ساختار دندان بسیار ضعیف باشد، روکش ممکن است گزینه مناسب‌تری باشد.
- روش چسباندن به دقت بالایی نیاز دارد.
مراقبت
اینله و آنله مانند دندان‌های طبیعی مسواک زده و نخ کشیده می‌شوند. معاینه‌های منظم کمک می‌کند پوسیدگی تازه در لبه‌ها زود تشخیص داده شود. برای آشنایی با نشانه‌های پوسیدگی، مقاله ما درباره نشانه‌های پوسیدگی دندان را ببینید.
